بسمه تعالی

صلی الله علیک یا فاطمه الزهراء

عرض سلام و احترام، و همچنین عرض تسلیت بمناسبت ایام فاطمیه...

تابوتی از غربت شبی افتاد بر دوشش

می رفت روی دستها ماه کفن پوشش

سنگینی این درد در حد توانش نیست

یک آسمان را می کشید این کوه بر دوشش!!

این اطلسی چشم و چراغ باغبانش بود

هر چند رنگی از خزان خورده ست بر گوشش

بانوی باران خاکهای سرد جایش نیست

دریا بگیرد باز هم او را در آغوشش

روی مزار خاکی خورشید بنویسید

پروانه ای جان داد پای شمع خاموشش

یا علی

بسمه تعالی

سلام علی آل یس

عرض سلام و ادب و احترام و همچنین عرض تبریک عید نوروز

به همه ی دوستان خوبم.

حدود یکی دو ماهی میشه که درگیری ذهنی زیادی با قالب

ترانه پیدا کردم که البته حاصل این درگیری، تسلیم دفتر

ذهنم در برابر قلم ترانه بود...

در این پست می خوام اولین ترانه رسمیم رو بذارم و از

نقد همه اساتید و بزرگواران و دوستان استقبال میکنم؛

***********************************************

آوار می شد اشتباهم رو سرم اما  

باید که اون ویروونه رو از دست می دادم

اینروزا هم که عاشقی یه جور سیاست شد  

از هفت دولت خوبه که چن ساله آزادم...

این چند ساله تکیه گاه من غرورم بود  

تنها رو پاهای غرورم ایستادم من

طوفان به تاراج تموم زندگیم اومد  

اما بشینم هم یه کوه رو به بادم من

این راه و من تا آخرش هستم نمی ترسم  

حتی تو هم تنهام بذاری باز میرم حتما

پایین نمیام از غرور... از شونه ی این عشق  

حتی اگه دستای تو کوتاه شه از من

عمق صدات آرامش دنیام بود اما  

حالا سکوتت لو میده حرف نفسهاتو

عیبی نداره... کم نمیارم... غرورم هست!! 

راحت جدا کن از من و افسانه ها راتو

تنهایی منرو خدا که میدونه شاید  

از آسمون بازم برام بفرسته یه مهمون

میخوام دوباره از طراوت پر بشم مثه  

خاک عزیزی که تنش نمناکه از بارون

از حس جاری توی رگهامه که اینجوری  

گاهی ترانه میگم و گاهی غزل میگم

اون عشقی که سهم منه وقتی بیاد دیگه  

جای تموم شعرها ضرب المثل میگم...

********************************************

با آرزوی بهترین ها در سال جدید.

موفق، موید و همواره عزیز باشید.                                  یاعلی

بسمه تعالی

"سلام علی ال یس"

دوشنبه ها

غزل هایم

حال و هوای بهارنارنج های شهرم را دارد...

می خواهد آیینی باشد یا عاشقانه

مهم اینست که طراوت باران زادگاهم

لهجه غزلهایم را بهتر میفهمد... / .

*                        *                        *                         *                          *                         *    

آفریده ست برای خودش این انسان را

دختری فارس نژاد طبری بنیان را

من دماوند و سرم برف چنان باریده ست

تا مبادا که به آتش بکشم ایران را

سهم آغوش من از عشق فقط آتش نیست

سمت چشمان من آورد خدا باران را

خواست دریا بشوم، دشت ولی تنها شد

روی پیراهن من نقش زده گیلان را

باد در چادر من رقص بپا خواهد کرد

تا بهر سو بکشد شهره این طوفان را

*

من که عاشق شدنم دست خودم نیست، ولی

بگذارید به پای خودم این عصیان را

*                        *                        *                         *                          *                         *    

................................................

پیوست:

این غزل سه ساله، گرچه کم و کاستی هایی داره اما عطر بهار نارنجش رو خیلی دوست دارم... 

عزیز باشید                                                         یاعلی